Margriet Spijksma
Kies, anders word je gekozen


Als jij niet kiest, kiest het leven voor je. Dan ben je een soort speelbal van het lot. Of in mijn geval – van je eigen hoofd.

Tijdens het schrijven van mijn boek F*cking Fantastic werd ik telkens teruggeworpen in mijn levensgeschiedenis. Ik moest immers onderzoeken waarom ik de dingen had gedaan zoals ik ze had gedaan.

Niet altijd even makkelijk, kan ik je zeggen. Sommige dingen hadden pijn gedaan, zowel bij mij als bij anderen. En dat weer oprakelen en analyseren deed gewoon weer zeer. Wat een intens proces! Echt zo’n proces waar je vooral achteraf dankbaar voor bent ☺

Maar goed, door het schrijven kreeg ik wel vele waardevolle eyeopeners over mijzelf en mijn leven. Een van de allerbelangrijkste was dat alleen als ik puur op mijn gevoel een beslissing neem, problemen zich als vanzelf oplossen. Want alleen als ik in mijn leven echt voor mezelf had gekozen, was het altijd goed gekomen.

In mijn leven had ik altijd één teamcaptain

Dat was mijn hoofd. Dat bepaalde alles voor het hele team, en meestal zonder overleg. Dat wist altijd beter dan mijn hart, mijn gevoel, mijn lichaam, wat goed was om te doen. In een bepaald baantje blijven zitten bijvoorbeeld. In de volle overtuiging dat dát de enige juiste beslissing was.

Met als gevolg dat ik lange tijd niet lekker in mijn vel zat en eigenlijk altijd wel vage klachten had. Dan had ik weer hoofdpijn, dan weer een of andere ontsteking. Of ik was gewoon te moe om van de bank op te staan.

De reactie van mijn teamcaptain oftewel mijn hoofd was: hup naar de sportschool, hup naar de yogales, hup dat gezondheidsdieet volgen. Wat ik meestal trouwens niet lang volhield, want als het ook maar éven beter met me ging, stopte ik er al weer mee.

En mijn gevoel? Dat liet me – vaak op zondagavond al – subtiel weten dat het niet blij was om maandagochtend weer aan het werk te gaan. Dan was het alsof er een soort schrapende vinger binnen in mijn buik zat. Gruwelijk! Ik voelde het wel, maar mijn hoofd deed net alsof het niks hoorde.

Mijn hoofd was nu eenmaal de teamcaptain, en die had altijd smoesjes en excuses om te blijven zitten waar ik zat.

Want wat zou ik anders moeten doen? Wie betaalde dan de hypotheek? Voor mezelf beginnen? Dat kon echt niet.

Ik een eigen bedrijf, laat me niet lachen!

Ik ben er ook nog!

Zo ‘sukkelde’ ik jaren door Tot mijn gevoel er op een willekeurige dinsdag in mijn leven helemaal genoeg van had. En dat duidelijk liet merken. Het is klaar, teamcaptain/hoofd! Dit kán zo niet meer, dit moet anders! Met nogal drastische gevolgen: ik maakte mijn relatie van 12 jaar uit en vertrok naar Nieuw-Zeeland.

Vanaf die dag ben ik mijzelf en mijn team, mijn hoofd, hart en gevoel, gaan trainen. Ik ben gaan oefenen door mijn teamleden elk hun eigen taak te geven. En ze vooral allemaal op hun eigen frequentie – alle even belangrijk- te laten meebepalen in een beslissing.

Mijn hoofd mag bijvoorbeeld plannen maken en strategieën bedenken. Dankzij mijn hoofd heb ik ook mijn boek kunnen schrijven. Het heeft ervoor gezorgd dat het goed in elkaar zit en fijn leest. Maar mijn gevoel ligt aan de basis van mijn beslissingen.

Door schade en schande heb ik geleerd dat ik snel moet handelen als ik heel blij word van iets. Vóórdat mijn hoofd weer een blik apen en beren opentrekt om mij te verhinderen een stap te maken die ik heel graag wil.

Mijn naam Margriet houdt mij wakker. Prachtig bloemetje toch? Het is groeien of verwelken. Kiezen of niet kiezen. Niets ertussenin.

Kies, anders word je gekozen.

Waar word jij blij van?

Kiezen, dat is wat de vrouwen leren die naar mijn trainingen en events komen. Omdat kiezen zelfvertrouwen geeft. Je wordt de heldin van je eigen leven.

Ik neem ze mee in alle mooie handvatten die je daarvoor kunt gebruiken. De eerste daarvan is altijd: voordat je iets doet, check dan bij jezelf of je er blij van wordt en er echt van houdt.

Als zelfs je tenen gaan glimlachen wanneer je iets gaat kopen of ervaren – dan: go for it!

Plezier vandaag!
Margriet