Margriet Spijksma
Meiden waren we – maar ambitieuze meiden


Met losse handen fietste ik in het holst van de nacht midden over de weg. Samen met een groep vriendinnen was ik wezen stappen in het centrum van Breda. En pas toen de kroeg sloot, gingen we naar huis.

Dronken.

Niet eens zozeer van het bier. Meer van enthousiasme en ambitie, en een overweldigend gevoel van vrijheid. Ken jij dat gevoel ook?

Als ik er nu aan terugdenk hoe dat tafereel eruitgezien heeft

Zo’n groepje van vier, vijf jonge meiden, zingend en kletsend (en vooruit, soms een beetje lallend), blakend van levenslust. Hardop dromend over de mooie toekomst die zich voor ons uitstrekte en waarin alles mogelijk was.

Een glanzende carrière, want we studeerden voor een waardevol en waardevast diploma (dachten we). We zouden gaan reizen, en naar plekken gaan waar andere mensen nooit zouden komen. En natuurlijk zouden we veel, veel geld gaan verdienen. We wilden immers een mooi huis en een dito garderobe. We zouden alleen maar doen wat we zélf wilden; niemand hoefde ons voor te schrijven hoe of wat.

Vooral ik was een echt ambitie-bommetje

Paf! Ik zou de wereld wel even gaan veranderen. Geen avontuur zou mij te gek zijn. Ik kon niet wachten tot het echte leven zou beginnen, na mijn studie. Want dan …

Maar nadat ik was afgestudeerd liep het allemaal nét even anders.
Al snel werd mijn ambitie overschaduwd door mijn eigen wegcijfergedrag en angst.

Ik kon niet kiezen voor wat ik het liefste wilde doen, want hoe moest ik dan de hypotheek betalen? Dus bleef ik jobhoppen in baantjes waarin ik met de dag ongelukkiger werd. En maakte mezelf wijs dat reizen helemaal niet zo belangrijk voor me was. Een keer per jaar naar Frankrijk moest maar genoeg zijn.

Ik kon ook niet kiezen voor wat ik het liefste wilde doen, omdat ik – uit mezelf – een stap opzij zette voor de ambities van mijn (ex-)partner. Ook dat maakte dat ik bleef zitten waar ik zat. Mezelf niet verder ontwikkelde en meer tijd voor de tv doorbracht dan goed voor me was.

Ik hoef je niet vertellen dat het nu anders voor me is

Want uiteindelijk ben ik wel gaan doen wat ik het liefste wilde doen. Ik voel me vaak net weer die jonge meid van toen. Ik weet en voel dat alles mogelijk is. Ik ervaar elke dag een enorm gevoel van vrijheid. Het is echt ‘I rule, I decide’.

Misschien ziet het er anders uit dan ik in gedachten had toen ik als 25-jarige door de Bredase binnenstad slingerde … maar die levenslust voelt nog steeds hetzelfde. Bruisend!

Is het tijd om voor jouw ambitie te gaan?

Dinsdag 3 oktober organiseer ik het eendaags Level 7 event – Exclusief voor bevlogen vrouwen die NU willen weten wat ze écht willen hun leven – en willen stoppen met het verspillen van hun tijd.

Wil je erbij zijn? Via deze link kun je je aanmelden en vind je tevens meer informatie over dit te gekke live event!

Plezier!
Margriet