Margriet Spijksma
Heb jij vakantie kunnen opnemen in de weken die jij graag wilde?


Vrouwen hebben meer last van verlofstress dan mannen. Dat bleek laatst uit onderzoek van CNV Vakmensen.

Elk jaar is het weer raak, vaak in november het jaar ervoor al. Dan begint de ‘grote-ik-wil-mijn-vakantiedagen-regelen-voor-de-zomervakantie-strijd’.

Werkgevers willen natuurlijk graag uitgeruste medewerkers hebben, maar de tent moet wel blijven draaien. Dus niet iedereen kan tegelijk op vakantie. En het is een grote puzzel (zeg maar gerust: oorlog) welke collega wanneer verlof krijgt. Vaak zijn er ook partners in het spel, die bij hún werk in eenzelfde strijd verwikkeld zijn.

In het onderzoek zegt een kwart van de vrouwen dat ze echt last heeft van die verlofstress. Ze gaat met samengeknepen billen naar haar manager om te vragen of ze a.j.b. een paar weken vrij op ‘mag’ nemen.

Veel meer vrouwen dan mannen vinden dit moeilijk. Van de mannen heeft maar 13% er moeite mee om vrij voor zichzelf en zijn gezin te regelen.

Bijna de helft van de vrouwen zegt bovendien dat haar wel eens een vakantie is geweigerd. Tegen 1/3 van alle werknemers!

Dat is wat ze in de statistiek een significant verschil noemen.

Hoewel ik nu lekker eigen baas ben, ken ik zelf ook verlofstress. Voordat ik naar Nieuw-Zeeland vertrok heb ik echt veel moeite moeten doen om vrij te krijgen. In mijn cao stond dat ik er recht op had. Toch moest ik zo’n beetje op mijn blote knieën smeken om verlof te krijgen. Uiteindelijk kreeg ik het wel. Maar ik vond het enorm vervelend dat mijn baas (die veel jonger was dan ik) er zo vreselijk moeilijk over deed. Vernederend zelfs.

Het lijkt wel alsof mannen het slimmer aanpakken dan wij vrouwen.

Of doen wij er te moeilijk over?

Waarom vinden wij het zo lastig om voor onszelf op te komen?
Waarom zijn wij altijd zo bescheiden?
Waarom cijferen wij onszelf toch altijd maar weg?

Ik weet het niet.

Ik weet wel dat veel vrouwen lijden aan het Good Girl syndroom

Hier schreef ik er al over. Good girls willen altijd de braafste zijn, doen ‘zoals het hoort’ en niet buiten de lijntjes kleuren. En durven niet voor zichzelf en haar eigen belangen op te komen.

Als je een good girl bent, is het dan ook lastig om vrij te vragen.

Wanneer je kind ziek is bijvoorbeeld (of als je zelf een baaldag hebt). Je voelt je schuldig wanneer je halsoverkop naar de crèche moet omdat je kind gevallen is. Want het is niet aardig en niet netjes om je collega’s jouw werk op te laten opknappen. ‘Dat doe je niet.’

Dus ga je de volgende dag compenseren. Nog harder werken. Ook wanneer je praktisch minder uren hebt gewerkt, heb je wel hetzelfde werk verzet. Kwestie van tanden op elkaar en doorbijten. En wanneer dat niet (meer) lukt, compenseer je het in tijd. Dan blijf je de komende week gewoon een paar uurtjes langer doorwerken.

Alles in de hoop dat niemand het je kwalijk neemt dat je af en toe wel in de zorgstand móét. Dat je nu eenmaal een werkende moeder bent. (Waarom hebben we het trouwens nooit over werkende vaders?!)

Hetzelfde geldt voor vrij vragen omdat je met man en kinderen lekker een paar weken weg wilt. Want dan doe je misschien wel een collega tekort, die er toch ‘net zoveel recht op heeft als jij’.

Ik zeg tegen jou: je mag echt voor jezelf gaan kiezen

Ga rechtop staan voor wat jij wilt.

Wil jij dan en dan op vakantie, omdat het dan prachtig weer is en jij een mooie aanbieding hebt gespot, en je kinderen vrij hebben? Régel dat dan gewoon. Dat doen je collega werkende ouders ook.

Het frustrerende van good girl zijn, is dat je op een gegeven moment niet meer weet wat je zelf wilt en wie je eigenlijk bent. Jouw verlangens en behoeften zijn in de loop van je leven helemaal ondergesneeuwd.

Als ik jou vraag: wat wil jij het liefst, weet jij dan het antwoord?

Plezier!
Margriet