Babysteps hoeven niet perfect te zijn

Luister hier mijn blog

Hier in huis is het een en al Driving home for Christmas en Jingle Bells.
Voor mij is dit echt the Most Wonderful Time of the Year.

Ik ben er gek op. Samen met mijn gezin heerlijk de feestdagen in.

En ook al doen we elk jaar hetzelfde, ik blijf het leuk vinden.

Er komt een boom, ik versier het huis op z’n aller-kersts. We cocoonen een beetje én zoeken familieleden en vrienden op. Alleen wie we wanneer zien, dat moeten we nog afspreken.

Maar terwijl ik ervan opbloei, vindt Jacqueline – een klant van me – het echt helemaal niets.

Vorige week sprak ik haar en ze vertelde me dat ze tegen heug en meug naar al die zogenaamd gezellige kerstdinertjes gaat. Elk jaar weer hetzelfde vervelende liedje.

In haar hart loopt ze er het liefst van weg. Want tijdens de feestdagen wil ze juist géén familie en vrienden om haar heen. (Zeker niet de zussen van haar man. Want die zijn nogal … eh … ‘typisch’, zegt Jacqueline.)

Waarom ze dan toch naar die etentjes gaat, vroeg ik haar.

‘Ik ben een enorme perfectionist. Alles wat ik doe moet perfect zijn. Zowel thuis als op mijn werk, waar het al jaren hetzelfde is en ik het helemaal niet leuk vind. Ik doe voor iedereen mijn best om het leuk te vinden. Nooit doe ik eens gek – nooit doe ik eens wat ík wil. Daarom blijf ik naar die stomme etentjes gaan.

Laatst was ik op jouw event, en een tijdje erna kreeg ik DE ansichtkaart thuis*. Met de afbeelding van een opgestoken middelvinger erop. Ik schrok ontzettend toen ik die kaart van de deurmat opraapte. Ik las wat ik er zelf eerder tijdens dat event op had geschreven. Mijn eigen woorden kwamen keihard bij me binnen. Weer voelde ik dat ik niet langer op dezelfde voet kon doorgaan. Want ik wil dit niet meer.

En toch heb ik die kaart opgeborgen. Hoe kan ik een kaart met een middelvinger erop tussen de kerstkaarten laten staan? Terwijl de boodschap van die kaart zó belangrijk voor me is. Nou ja, dacht ik, het is ook maar een kaart. Zo kleineerde ik mezelf weer. En dat frustreerde me zo, dat er van al mijn andere plannen ook niets is terechtgekomen …’

(* Tijdens mijn events vraag ik deelneemsters een kaart aan zichzelf te schrijven. Met een boodschap voor zichzelf erop, als reminder aan hun verlangens.)

Babysteps gaan óók vooruit

Ik kon zien hoe lastig het voor haar was. Haar leven was inmiddels zó perfect geworden, en ze had de lat zó hoog gelegd, dat ze gevoel had totaal vast te zitten. Ze wist gewoon niet meer hoe ze weer in beweging kon komen.

Wat ik toen deed, is wat ik altijd doe als iemand ‘vast zit’.

Stretchen!

Alsof je een elastiekje een klein stukje oprekt. Niet te ver. Gewoon een klein stukje.

Neem babysteps, zei ik tegen haar. Begin met één ding anders te doen dan je altijd doet. Je hoeft niet meteen iets heel drastisch of dramatisch te doen.

Babysteps!

Zet bijvoorbeeld de radio keihard aan en blèr mee met je favoriete muziek (Top2000!), maar dan wel zonder de gordijnen dicht te doen.

Kleed je een hele zondag niet aan, blijf lekker lopen in je fluwelen pyjama – zonder make-up.

Of drink jasmijnthee bij het kerstdiner 😊

Als een rij dominoblokjes

Elke keer dat je iets anders doet dan anders valt er een dominoblokje in de rij om.
En elke keer vallen er meer om.

Elke verandering – hoe klein ook – geeft je meer moed en zelfvertrouwen.

Het gaat bij je stromen. Je krijgt een gevoel van euforie, van hell yes!

Eerst nog een beetje onwennig en spannend, maar stap voor stap gaat het je makkelijker af.

Tot je op een dag weer vrij kunt ademhalen.

En, zo zei ik tegen Jacqueline, dat je zélf bepaalt wat je met de feestdagen doet!

Plezier,

Margriet

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *