Burn-out? Stop met re-integreren

Luister hier mijn blog

Een paar keer per maand geef ik een online training. Vaak schuiven daar vele honderden vrouwen bij aan. Een van de vragen die ik dan altijd stel is: wie is er moe? Zodra ik die vraag gesteld heb, regent de chat vol bevestigende berichten. Nooit schrijft iemand: nee hoor, ik voel me prima en blaak van de energie. Nooit.

Trek ik dan alleen klagende zeurkousen aan? Nee hoor, echt niet! In mijn werk kom ik alleen maar leuke, getalenteerde en goed opgeleide vrouwen tegen. Die enthousiast zijn en echt iets van hun leven willen maken.

Maar ze zijn gewoon moe. Hartstikke moe.

Cijfers CBS

Ook de cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek liegen er niet om. Vrouwelijke managers hebben veel vaker burn-outklachten dan hun mannelijke collega’s. In 2015 had 14% van alle vrouwelijke managers zulke klachten. Bijna 30% van hen zei dat ze zich aan het eind van een werkdag vaak leeg en op voelden. Naast die burn-outklachten geven ze ook aan dat ze een hogere werkdruk ervaren. En dat geldt vooral voor plekken waar veel vrouwen werken: het onderwijs en de gezondheids- en welzijnssector. Plekken met een hoge emotionele belasting en weinig zelfstandigheid in het werk, zoals het zelf bepalen van verlof en werktijden.

Mannen zijn lang niet zo moe als vrouwen. En dat is niet zo gek.

De meeste vrouwen die ik spreek hadden immers geen moeder die werk deed wat ze het allerliefste wilde doen. Werk waarin ze echt tot haar recht kwam, terwijl er tegelijkertijd ook harmonie was in het gezin.

We hebben bij onze moeders wél gezien dat het normaal is dat je zorgt voor anderen en dat je niet toe komt aan jezelf. Die moeders wisten niet eens wie ze zelf waren! Wat zij wilden, was geen onderwerp. Voor niemand.

Zoals onze moeders in hun leven stonden heeft de waarden bepaald die ze ons onbewust hebben ingeprent. Veel vrouwen kopiëren dan ook hun gedrag en cijferen zichzelf en hun ambities weg, net als hun moeders deden.

Maar vrouwen van nu hebben een enorme innerlijke behoefte aan weten wie ze zijn en wat ze willen. Ze willen zich ontplooien en alles eruit halen wat erin zit.

Dat verlangen staat echter op gespannen voet met wat er nu van vrouwen verwacht wordt. We moeten nu én werken én onze kinderen opvoeden én goede partners zijn.

Vrouwen hebben daardoor het gevoel dat ze in een vreselijke spagaat zitten. Als ze voor hun carrière kiezen, hebben ze het gevoel egoïstisch te zijn en hun gezin tekort te doen. En als ze voor hun partner en gezin kiezen, hebben ze het gevoel zichzelf tekort te doen.

Vrouwen kunnen geen dingen half doen. We zullen altijd alles geven wat we in huis hebben. Daardoor kiezen we voor banen (‘baantjes’) waarvan we in ons hart heel goed weten dat ze niet goed voor ons zijn. Eenmaal aan het werk maken we er toch maar weer het beste van. ‘Praktisch werken’ noem ik dat. Werken dat geld in het huishoudlaatje brengt en dat je kunt combineren met wat je allemaal thuis moet regelen.

Geen wonder dat zoveel vrouwen moe zijn. En zelfs burn-out raken. Werken onder je kunnen en tegen je zin put nu eenmaal uit. Eenmaal uitgeschakeld thuis op de bank gaat het prima met je. Zolang je er maar niet aan denkt dat je terug aan het werk moet. Want dan begint het weer …

Natuurlijk komt er een dag dat de bedrijfsarts vindt dat je het maar weer een paar uurtjes moeten proberen. En dat je na een paar weken weer volledig aan het werk kunt.

Maar geloof mij: re-integreren is geen optie zolang je het onderliggende probleem niet oplost: dat jij in een vreselijke spagaat zit waarin je aan beide kanten opbrandt. Stel je voor dat je het uitmaakt met iemand op wie je helemaal bent uitgekeken, die alle energie bij je weghaalt. Dan ga je het toch ook weer niet voor een paar uurtjes ‘proberen’?

Wie hou jij eigenlijk voor de gek?

Plezier vandaag!

Margriet

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *