Margriet Spijksma blog hulp vragen

Is hulp vragen voor jou ook een dingetje?

Op veel momenten in mijn leven zat ik vast. Op de momenten dat ik in een baan zat waar ik niet gelukkig was, op momenten dat ik zó eenzaam was en tijdens al die momenten dat ik verder wilde, maar het me niet leek te lukken.

Toen ik een kind was, raakten mensen al heel gemakkelijk met mij in gesprek. Ik vond het normaal dat ik hele levensverhalen te horen kreeg. Mensen helpen: ik deed en doe niets liever!

Alleen zelf hulp vragen? Nee… Dat vond ik toch wel een soort zwaktebod. Alsof ik het niet alleen zou kunnen of zo. Hulp?! Ik ben toch ik, mensen komen naar mij om hulp. Andersom, nee dank je, dat hoeft niet. Ik los alles zelf wel op.

En toch… Hoe meer ik zag dat ik anderen kon helpen, hoe ongelukkiger ik werd. Er zijn perioden geweest dat ik zag wat ik bij een ander teweegbracht en ik dacht: Dat wil ik ook! Die ander gaat nu weer als een trein en ik dan?

Moedeloos werd ik ervan.

Ik red mezelf wel, of zoals ik als klein meisje altijd zei: ‘Zelf doen.’ Hulp − zo zat dat in mijn hoofd − is voor slachtoffers. En dat ben ik zéker niet. Zo dacht ik.

Hulp vragen, het voelt zo zwaar… Come on! Dat heb ik toch niet nodig? En zo besloot ik weer zelf verder te ploeteren, te proberen, om steeds in hetzelfde cirkeltje te blijven hangen.

Nu hoor ik vaak vrouwen tegen mij zeggen: ‘Ik vind hulp vragen toch wel een dingetje.’

Wat heerlijk dat ik niet de enige ben, denk ik dan;).

Inmiddels kan ik niet meer zonder ‘hulp’. Als ik niet continu ‘hulp’ had gevraagd vanaf de dag dat ik mijn grote verlangens najaag, had ik nooit gestaan waar ik nu sta. Nooit.
Dan had ik misschien geprobeerd mijn heil te vinden in nog een opleiding en was ik toch maar doorgegaan met jobhoppen. Dan was ik nooit zó gelukkig geweest.

Hulp is voor mij nu een ander woord voor ‘verder brengen’.

Bij alles wat ik wil bereiken, stel ik mezelf de vraag: ‘Wie kan mij hierbij helpen, wie kan mij verder brengen?’

Los van het feit dat ik enorm veel verder gekomen ben door alle hulp die ik heb ingeschakeld, heeft het me ook fantastische ontmoetingen opgeleverd. In Nederland en in Amerika. Allemaal mensen die op een of andere manier op mijn pad zijn gekomen. Niet in het bijzonder door de opleidingen die ze hebben genoten, maar ze hebben me kunnen helpen door de ervaring die ze hebben en door het feit dat ze weten hoe het voelt om dat bepaalde stuk van mijn pad te bewandelen. Dat is echt priceless.

Ik weet nu één ding zeker: Geen hulp inschakelen was funest geweest voor mij.Ik was er doodongelukkig van geworden.

Wat doe jij? Draai jij nog in rondjes? Brengt dat jou écht verder? Of weet jij ook hoe super het is als mensen waar je een klik mee hebt én de ervaring om je verder te helpen, jou helpen te komen waar jij naartoe wilt? Ik gun het je zo.

Een leven zonder mensen die mij verder brengen, bestaat voor mij niet meer. Het heeft me destijds meer dan mijn laatste euro gekost. En dat is het nog steeds waard. Investeringen voor het leven. Die gun ik iedereen.

De vraag is: gun jij het jezelf ook?

Plezier,
Margriet

P.S. Heb je zin om lekker op de bank een boek te lezen? Klik dan hier om mijn boek F*cking Fantastic te bestellen. Daarin vertel ik je o.a. over de mensen die mij verder hebben gebracht.