Margriet Spijksma - Fablife

Let’s crash that ceiling

Luister hier mijn blog

Elk voorjaar weer komen de sociaal jaarverslagen op tafel. Met elke keer weer dezelfde conclusie: ‘Sorry, het is niet gelukt! Er zijn dit jaar niet méér vrouwen aan de top gekomen. Ja, ik weet dat we hadden afgesproken dat een op de tien vrouwen een topfunctie zou hebben. Maar we vinden ze niet of ze willen niet. We maken wel een nieuw plan. Volgend jaar is alles anders!’

Ligt het nou aan mij, of wordt het glazen plafond echt elk jaar steeds dikker en minder transparant? En dan heb ik het niet over de loonkloof tussen mannen en vrouwen – die zo groot is dat je er hoogtevrees van krijgt. Waarom lukt het maar niet om meer vrouwen aan de top te krijgen?

Een veelgehoord verwijt is dat vrouwen zélf niet willen werken in hogere functies, en dat ze zo zelf hun carrière dwarsbomen. Vrouwen zouden vooral in deeltijd willen werken. Tja, ‘dat kan nu eenmaal niet aan de top’.

Maar laat je door niemand wijsmaken dat dit een bewuste eigen keus van al die vrouwen! Zolang de maatschappij van vrouwen óók verwacht – eist – dat ze hun werk combineren met het moederschap en de zorg voor hun kinderen, zal dit niet veranderen.

Mannen hebben in de afgelopen eeuwen een fantastische economie gecreëerd die bedoeld was om de bevolking te dienen. Om ons te voeden en te beschermen. Maar het lijkt wel alsof vrouwen tegenwoordig meer in dienst staan van die economie, dan andersom. Andere vrouwen worden zelfs ingevlogen (en verlaten hun eigen gezinnen) om ons te helpen voor onze gezinnen te zorgen.

Ik – en met mij vele andere vrouwen, ook de moeders onder hen – willen niets liever dan werken aan de top.

Maandelijks train ik duizenden vrouwen. Ze zijn allemaal verschillend. Maar ze voelden allemaal dezelfde ambitie toen ze in hun studententijd ’s ochtends op de fiets zaten, op weg naar college. Ze voelden dat ze de wereld aan konden en geloofden dat die wereld ook op hen zat te wachten en hen zelfs nodig had.

Maar de kaders waarin ze na hun opleiding terechtkwamen, zijn door mannen gecreëerd. In die kaders passen (de meeste) mannen naadloos. Maar bij vrouwen schuurt het. De banen waar ze ooit van droomden gaan hun neus voorbij zodra ze minder dan vier dagen gaan werken.

Ik zeg dat het de hoogste tijd is voor een nieuwe economie. Een economie waarin geldt: let’s do it together. Een economie waarin niet meer geldt: vrouwen mogen wel meespelen maar alleen op onze voorwaarden. Zoals vijf dagen buffelen en vier avonden overwerken.

Het is de hoogste tijd dat veel meer vrouwen gaan doen waar ze goed in zijn. Dat ze de ruimte en mogelijkheden hebben om dit te combineren met alles waar ze zich goed bij voelen. En dus ook met hun gezin.

De enige manier waarop we het glazen plafond kunnen doorbreken is samen.

Plezier vandaag!

Margriet

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *