MET TWEE DUIMEN OMHOOG
 DE KIST IN

Margriet O 0218

Hoe jij straks met 2 duimen omhoog de kist in gaat

Mini Playbackshow 

Het mooiste cadeau wat je jezelf kunt geven is dat je met 2 duimen omhoog de kist in gaat. 

In mijn hoofd heeft dit laatste stadium van het leven het format van de Mini Playbackshow. Je gaat die trap op, er is allemaal rook, en daar staat Hij. 

Voor de een is het misschien een bepaalde god, voor mij is het Henny Huisman (want ja, het is de Mini Playbackshow of het is het niet). 

Naast Henny, staan daar ook alle mensen die je lief hebt gehad in je leven. Ze staan allemaal te klappen en te juichen wanneer jij daar die trap op loopt, met 2 duimen in de lucht. Ze vragen je allemaal hoe het was. Je roept: “Jongens, het was te gek! Het was f*cking fantastic! Ik ben van waarde geweest, I did it! Ik heb mijn man en kinderen lief gehad, maar bovenal heb ik mezelf lief gehad. Ik ben trouw gebleven aan mezelf”. Iedereen die daar boven staat omhelst je. En daar ga je. Op naar het volgende avontuur! 

Leef

Ik heb al enig onderzoek gedaan, maar helaas bestaat er nog geen grafkist waarin je met 2 duimen omhoog past. Maar goed, wat niet is kan nog komen natuurlijk. 

Wat het leven voor mij zo interessant maakt, is dat elke dag je laatste kan zijn. Daarom stel ik nooit uit, ben ik elke dag scherp en leef ik elke dag alsof het m’n laatste is (high five André). Ik doe elke dag wat ik wil doen en daarom verlies ik geen kostbare tijd meer. De eerste 31 jaar heb ik namelijk genoeg tijd verspild aan het niet weten wat ik wil. Als kind wist ik wel dat ik beroemd wilde worden, maar hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je vertellen dat dat onmogelijk is. En dat ga je dan zelf ook maar geloven. Helemaal als je van huis uit altijd mee hebt gekregen dat je vooral ‘normaal’ moet doen. 

Het roer om

Te vaak doen we niet wat we écht willen. We willen wel afvallen, maar we doen het niet. We willen wel sporten, maar we doen het niet. We willen wel beroemd worden, maar we doen het niet. Tijd om daar verandering in te brengen. 

Op mijn 31e ging het roer om. Daarvoor hoef je niet perse te verhuizen naar de andere kant van de wereld, het kan ook gewoon op de plek zijn waar je nu bent. Het gebeurt door in contact te zijn met jezelf, met wat jij écht wilt en waar jij écht van houdt. Zodat die duimen elke avond wanneer je naar bed gaat omhoog gaan, omdat het weer een fantastische dag was.

JA zeggen tegen jezelf 

Wanneer je een besluit neemt, zit daar veel meer achter dan dat wij met het blote oog kunnen zien. Want ineens komen er dingen op je pad. 

Wat er daarnaast gebeurt, is dat je jezelf ontzettend tegenkomt. Dat heb ik aan den lijve ondervonden, toen ik op mijn 31e het besluit had genomen te vertrekken. 

Voor het eerst besloot ik te gaan leven naar wat ik voelde. Ik besloot JA te zeggen, tegen wat er vanbinnen borrelde. Bij mij begon dit met enorme schuld, schaamte en strijd met mezelf. Schuld omdat ik me schuldig voelde tegenover mijn familie, omdat ik niet de gebaande paden bewandelde maar koos voor mijn eigen pad. Schaamte, want ik deed niet wat ‘hoorde’ voor de buitenwereld. Ik voelde me bijna een misdadiger, omdat ik had gekozen voor mijn eigen geluk. 

Ik geloof dat wanneer jij kiest voor dingen die voor jou echt belangrijk zijn, dat dit nooit ten koste gaat van iemand. Sterker nog, ik geloof dat tegenovergestelde waar is. Wanneer jij kiest voor wat voor jou belangrijk is, anderen hier juist voordeel van zullen ervaren. Dit weet ik uit de ervaring die ik afgelopen 10+ jaar heb opgedaan. 

Ik heb mijn pad inmiddels gevonden en haal elke dag alles uit het leven. Hoe? Ik maak elke keuze bewust. Wat wel, wat niet? Maar vooral, wie wel en wie niet? Alsof je over een stormbaan rent en aan het eind door die muur gaat. In dit geval staat die muur voor mijn angst. Vroeger bleef ik erachter zitten. Nu ga ik er dwars doorheen! Omdat ik weet wat ik wil.

Geen spijt 

Ik heb geleerd te luisteren naar mijn diepste verlangens, dat kleine stemmetje in mijn hoofd die mij vertelt waar ik naartoe moet. Of het altijd logisch is? Nee. Of ik het perfect heb gedaan? Bij lange na niet! Perfectionisme, daar doe ik niet aan. Ik heb het in ieder geval gedaan! En hoe mooi is het wanneer we dit samen kunnen doen. Dat wij tegen elkaar kunnen zeggen, wanneer we onze laatste adem uitblazen en elkaar vragen hoe het was: 

“Het was fantastisch, no regrets.”