NO GOAL
 NO GLORY

Margriet Spijksma - Fablife - Presenteren

No goal, no glory

Eigenlijk zo simpel; no goal, no glory. Wanneer je mij 12 jaar geleden vroeg naar mijn beroep dan kreeg ik standaard een baksteen in mijn buik. Jaren en jaren deed ik werk wat een totale mismatch bleek te zijn. Het was pijnlijk en eenzaam. Eenzaam, omdat iedereen om mij heen een fantastische carrière leek te hebben. Zij waren vastberaden, hadden passie, hadden koers en een heel duidelijk doel voor ogen. Iets wat ik zo ontzettend miste. 

Ik was koningin in liegen tegen mezelf. Ik heb mezelf big time verraden. Dik 10 jaar vertelde ik mezelf dat de baan die ik op dat moment had, helemaal het einde was. Dat ik het er super naar mijn zin had. Dat het helemaal mijn ding was. Dat ik er gelukkig van werd. Dat het deze keer wel ging lukken, wanneer ik voor de zoveelste keer van baan was veranderd. Want het kon toch niet zo zijn dat iedereen om mij heen precies wist wat hij of zij wou, behalve ik? Nee, dat ging mij mooi niet gebeuren. Het zou echt goed komen deze keer, toch?!

Mijn zelfvertrouwen bereikte gigantische dieptepunten. Niemand die dat begreep, want voor mijn gevoel had iedereen zijn doel gevonden en ging vrolijk verder. Het was in mijn ogen de perfecte periode om alles te geven voor mijn carrière, ik had namelijk nog geen kinderen. En dat frustreerde mij extra. Het moest nu wel echt eens gaan gebeuren! 

Ik zwom in mijn bad van zelfmedelijden. Het was namelijk de ideale periode om alles uit mezelf te halen, alleen gebeurde dat niet. Vele excuses had ik daarvoor tegenover mezelf. Had ik maar een specialistische opleiding moeten doen, had ik maar niet voor zo’n brede studie moeten kiezen. Want dan was het echt wel goed gekomen. Ik voelde me verstrikt in een donker doolhof. 

Ergens diep van binnen voelde ik al die tijd al wel heel duidelijk een bepaalde drive. Een bepaalt potentieel, ambitie. Ik voelde wel dat ik echt iets kon. Maar ja, wat dan? Ik miste het inzicht wat dat ‘iets’ zou moeten zijn. 

Jarenlang heb ik verspild aan wachten. Wachten, wachten, wachten. Wachten tot het weekend is, want dan was ik weer even vrij! Voelde ik weer zo goed dat deze baan het toch niet was, wanneer ik op zondagavond alweer buikpijn had voor de maandagochtend. Deze kostbare jaren krijg ik nooit meer terug. Nu weet ik: what happens to you, happens for you. 

Het klinkt misschien gek, maar waar ik nu oprecht dankbaar voor ben: 

  • alle k*t collega’s, die me slapeloze nachten bezorgd hebben. 
  • Alle managers, die mij geen promotie gaven op de momenten waarop ik vond dat ik het wel verdiende. 
  • Voor alle keren dat mijn contract niet is verlengd
  • Voor het UWV, die mij voor mijn gevoel nooit hebben geholpen met het vinden wat ik echt wou. 
  • Voor alle mensen die mij met de beste bedoelingen hielpen aan weer een nieuwe baan, waar ik ook niet thuis hoorde.
  • Voor alle loopbaancoaches, die mij hebben geholpen naar vacatures te kijken waar mijn maag zich van omdraaide. Waardoor ik vervolgens weer in een baan belande waar ik ongelukkig van werd. 
  • Voor alle inwerkperiodes, alle verschillende werkervaringen en alle systemen die mij gesloten konden worden. 

Mijn dank is oprecht zo groot, want uiteindelijk is het me allemaal ten goede gekomen. Ik sta hier erg vaak bij stil, want deze (voor mijn gevoel) oneindige periode heeft mij gebracht waar ik nu ben. Mijn dank is groot, dat ik de bladzijde heb om kunnen slaan. Mijn leven is compleet het tegenovergestelde van wat het was.

Nu is mijn leven een overvloed aan vervulling. Ik ben gelukkiger dan ooit, doe met veel succes wat ik het allerliefste wil doen, kan ik me niet gelukkiger prijzen met het gezin dat ik heb en daarnaast nog eens de financiële overvloed. Dat is hoe mijn leven er nu uit ziet. 

Wat de sleutel tot het leven wat ik nu leef is geweest, is dat ik het heft in eigen handen heb genomen. Zo simpel kan het zijn. Niet de schuld leggen bij een ander, maar het zoeken bij jezelf. Niet de schuld leggen bij de ander, omdat die gene jouw potentieel niet ziet. Zelf je eigen potentieel zien. 

Ik ben met mezelf aan de slag gegaan. Ik heb een doel vastgegrepen en hier vol voor gegaan. Achteraf was dit doel pas een eerste stap: vrijheid en iets voor mezelf beginnen. Een doel is voor mij als een smalle weg. Je kan niet links of rechts afwijken, je kan alleen maar recht op je doel af gaan. Een doel moet je voelen. Waar mijn volle focus eerst op mijn zelfmedelijden lag (poor me), leg ik deze nu op mijn doel. Elke dag kies ik nu opnieuw: wil ik zielig zijn of kies ik voor power? Ik weet het antwoord wel. Het hebben van een doel in mijn leven heeft de weg naar mijn geluk opengebroken. 

Natuurlijk heb ik ook wel eens een tegenslag. Maar waar ik me hierdoor voorheen alleen maar zieliger voelde, motiveert me het nu juist. Het maakt me nog gedrevener te gaan voor wat ik echt wil. Het stretch me, door zaken aan te pakken welke ik spannend vind. Maar het belangrijkste is dat ik nooit meer mijn glimlach en mijn plezier loslaat. En dat is voor mij de definitie van succes. 

Een levensdoel krijgen is voor de meesten van ons een proces. Een ander woord voor proces is voor mij: voorpret. Een veel leuker woord voor proces, waardoor je komt waar jij wil komen. Je moet met jezelf aan de slag, jezelf tegenkomen en uitdagen. Je moet gaan voelen wat jouw verlangens en behoeften zijn. Ik heb dit nu heel duidelijk voor ogen en heeft mijn hele leven veranderd. No goal, no glory.

Ik heb voor mezelf een nieuw doel gesteld. 28 februari wil ik met 100 vrouwen die ook worstelen waar ik al die tijd mee heb geworsteld dit proces (deze voorpret) fundamenteel goed neer te zetten. Zodat 2022 jouw doel wordt bereikt en ook jij inziet: NO goal, NO glory. Meld je aan en maak gebruik van het aanbod dat ik je doe om jou te brengen waar jij het liefst wil zijn. Tot snel. 

Plezier en liefs,

Margriet