Margriet Spijksma - Fablife - Wijn

Schat, wat eten we vanavond?

Luister hier mijn blog

Ach weet je, vroeger was het allemaal zo overzichtelijk.

We hadden allemaal onze eigen taak.

Je man ging naar z’n werk en jij bleef thuis. Om voor het huis, de kinderen en de dieren te zorgen. Beetje stofzuigen en de was doen. Tussendoor bedacht je wat jullie ’s avonds zouden eten en deed je de boodschappen.

Lekker duidelijk. Maar leuk en bevredigend?

Neuh, echt niet. Werken en studeren willen we! Net als onze vaders, broers en mannen. We willen ook onszelf ontwikkelen, ons eigen geld verdienen en voor ons gezin zorgen.

Maar wat we overdag ook voor werk doen (leuk of niet leuk, makkelijk of moeilijk), we maken ons nog steeds druk over wat er vanavond op tafel komt te staan. Want dat moet wel gezond en voedzaam zijn. Niemand mag iets tekortkomen. Anders is het onze schuld en zijn we geen goede moeder c.q. vrouw.

En als er iets vervelends op het werk gebeurt, trekken we ons dat persoonlijk aan. We nemen het mee naar huis, om te herkauwen en om over te piekeren. Hadden we het niet toch anders moeten aanpakken? Zijn we niet te fel geweest?

Voor veel mannen geldt dat absoluut niet. Op hun werk zijn ze echt op hun werk. Daar denken ze niet aan thuis. En eenmaal thuis zijn ze echt thuis (oké, soms ook nog op hun werk, maar je snapt wat ik bedoel 😊).

Maar zo werkt het voor ons dus niet. Wij vrouwen zijn geen halve of hele mannen. 

Ik denk dat dat vooral komt doordat alles nog zo nieuw voor ons is. Velen van ons hebben immers geen werkende moeders en grootmoeders als inspirerende voorbeelden gehad. Niemand heeft ons verteld of voorgeleefd hoe je dat doet: werken en zorgen tegelijk.

Onze veelzijdigheid, gevoeligheid en diepgewortelde dienstbaarheid zijn prachtige kwaliteiten. Maar die kunnen we niet ineens van ons af leggen, alleen maar omdat we buiten de deur werken. Er zit geen pauzeknop op ons. We zijn wie we zijn en hoe we zijn.

Met als gevolg dat veel vrouwen het gevoel hebben dat ze op één been aan het jongleren zijn met veel te veel ballen. En liever vallen ze zelf om dan dat ze ook maar één bal laten vallen … (Vind je het gek dat zoveel vrouwen burn-out zijn!)

Het Nieuwe Werken: is dat dan de oplossing?

Als je bij een bedrijf werkt, heb je er vast al mee kennisgemaakt: Het Nieuwe Werken. Thuiswerken wordt aangemoedigd en vaste werkplekken worden flexplekken. Ook 9 tot 5 is geen vaste prik meer.

Maar hoe leuk is je werk dan nog? Als je je collega’s nooit meer ziet en dus ook geen sociale contacten meer via je werk hebt. Als je elke keer een andere werkplek moet opzoeken en dus nooit meer kunt ‘aarden’ achter een bureau. En als je het werk toch moet afmaken, ook al kun je een week wat minder uren werken door een ziek kind.

Waar vrouwen (en ook mannen) volgens mij echt behoefte aan hebben, is zinvol bezig zijn en vrijheid. Het gaat heus niet alleen om geld verdienen en je werk kunnen combineren met andere belangrijke dingen, zoals je kinderen of ouders. Zélf kunnen creëren wat je doet, op de manier zoals jij voelt dat het echt jouw ding, dát is waardevol.

Daarom is het echt geen toeval dat de laatste jaren zoveel vrouwen willen ondernemen.

Ik ben zelf ook om die reden ooit voor mezelf begonnen. Omdat ik vrijheid wilde, geen opgelegde kaders en structuren. Ik wilde geen doelen meer van anderen dienen, ik wilde het zélf doen. Ik verlangde naar onafhankelijkheid, autonomie, vrijheid en vooral ook naar het van betekenis kunnen zijn.

Maar waar ik al snel achterkwam was dat ik het niet op een ‘mannelijke’ manier kon of wilde doen. Ik wilde geen businessplannen, keiharde cijfers en alles binnen de regels en kadertjes. Dat werkt gewoon niet voor mij.

Wat wel voor mij werkt: staan voor waar ik van houd, investeren in wat voor mij belangrijk is en trouw zijn aan mijn verlangens. Ook al heb ik soms het idee dat ik maar wat doe, het heeft er intussen wel voor gezorgd dat ik nu ben waar ik ben.

Ik hop niet meer van baan naar baan, zoals ik zolang heb gedaan. Nee, nu is het pure verdieping. Echt persoonlijke groei op – wat mij betreft – het hoogste niveau. Ik ben er heel erg dankbaar voor dat ik bij zoveel vrouwen iets wakker maak. Dat ik ze kan laten zien dat als zelfs ik het kan, zij het ook kunnen. Kwestie van investeren, committeren en ‘ja’ tegen jezelf blijven zeggen.

Om het echte ‘waar je totaal blij van wordt-werk ’ te creëren, moeten jij en ik dit durven. En ons overgeven aan het feit dat we soms ‘gewoon maar wat doen’. Gelukkig is er heel veel voorhanden om van te leren en houvast aan te hebben. Je hoeft het niet alleen te doen, zoals de generaties voor ons.

Plezier,

Margriet

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *